Tijdens het losdraaien van de sensorkabel, was bij één van mijn meters het binnenwerk van de connector blijven hangen in de stekker. Daardoor kwamen alle contactpunten los te hangen. Terugplaatsen was niet mogelijk, omdat ook een paar pennen al verbogen waren tijdens deze actie. Beter was om de connector te vervangen.

Eerst had ik de kapotte connector naar buiten gehaald.

Om me niet te vergissen in de bedrading, heb ik één voor één de draden over gesoldeerd.

Alles weer netjes dichtgemaakt en weer voorzien van tie-warps.

Die van mij is de eerste generatie en dan de 75W versie. Het bouwjaar is ca 1988. Na zo’n lange tijd (het is 2024 als ik dit schrijf) moet er weleens wat gerepareerd worden. Deze keer merkte ik het volgende:

• RF output was ruim aanwezig, maar de verzwakker deed raar
• De verzwakking ging wel in 10dB stappen omlaag, maar de softwarematige tussenstappen (0,1dB resolutie) werkten niet.
• De gemeten levels aan de uitgang weken af
• Ondanks dat was er een ruime hoeveelheid RF aan de uitgang.

Het servicemanual gaf me vrij snel duidelijkheid in welk deel het probleem weleens zou kunnen zitten. Ik had namelijk al verwacht, dat de 10, 20, etc dB ATT stappen gemaakt zouden worden met een relais (die hoor je namelijk duidelijk klikken) en daaraan gekoppelde of ingebouwde verzwakkers en dat de tussenstapjes gemaakt worden worden met iets van een pindiode-constructie.

En dat zag ik terug in het deel “Low frequency synthesizer & output amp (mixer)”. Vlak voor de reeks versterkers zag ik een viertal pindiodes (linksboven in het onderstaande schema). Hier moesten wel de tussenstapjes gemaakt worden, dacht ik toen.

Ik was nog wat aan het analyseren om te weten waar de fout vandaan kwam. Dus ging ik meten of er nog wel een variatie zichtbaar was op de pindioderegeling.

Slechts een hele kleine dip was zo nu en dan te zien aan de onderkant van een 10dB omschakelpunt. Vóór de NE531N opamp zat de AM-Level input en die regelde vloeiend mee in het ritme van de tussenstapjes (en AM modulatie). Er ging dus wel een regeling de opamp in, maar slechts een dip kwam er uit in de onderste regionen.

Die opamp vond ik vreemd, maar ik wilde eerst weten of de pindiodes nog goed waren. Dat dipje aan de onderkant van het regeldeel had ik nog verder uitgemeten met een levelmeter (SA in dit geval) aan de uitgang en ik zag precies deze variatie heel klein terug op de uitgang. Nog wat eigen variatie aangebracht op de pindiodes en ook dat zag ik terug op de uitgang.

• De pindiodes leken dus in orde.
• De stapjesregeling bestaat ook nog gewoon.
• Een opamp laat geen variatie zien aan de uitgang, maar wel aan de ingang.

Een instinkertje dit. Eerst dacht ik dat die opamp stuk was, maar alle metingen rond de opamp gaven weinig twijfel. Ik had hem ook al even vervangen, maar dat haalde ook niks uit. Op de inverterende ingang van de opamp komt een ander signaal aan. Dit komt uit een terugkoppeling uit de uitgang voor de ALC. In deze terugkoppeling alles nagemeten en dat leek ook allemaal in orde.

De servicemanual beschrijft ook woordelijk hoe de schakeling in elkaar zit en wat ieder deel doet. Dat was behulpzaam, want dat verklaarde wel beter de configuratie rond de opamp. Deze is als comparator (vergelijker) geschakeld. De ALC terugkoppeling regelt zijn uitgangsspanning (detector en buffertje) gelijk aan de “AM en Level input-spanning” uit de processor voor de 0,1dB stapjes.

En toen viel het kwartje.

De uitgang van de opamp regelde niet mee, omdat de ALC buiten bereik stond. Er kwam te weinig signaal uit de RF-uitgang, waardoor de opamp al vaststond op maximum output! En in die situatie zag ik op mijn levelmeter constant een dB of 8 tekort. Ik heb nog een tweede 2955 en die heb ik ook doorgemeten. Dat stond allemaal wel mooi in balans.

Zou dan toch een outputversterker stuk zijn? De beruchte OM345 wellicht? Ik had hier niet direct aan gedacht, omdat er nog zoveel level aan de uitgang stond. Maar een veelvoorkomend probleem met deze OM345 modules is, dat een weerstand op deze modules kan onderbreken. Dit komt door degradatie met de jaren. Maar niet het hele module is stuk, dus laat deze best veel door van de ingang naar de uitgang.

Ik kwam 8dB tekort aan de uitgang. Deze modules doen ca 12dB gain per module. Dat zou wel passen, wetende dat de ALC regeling ook wat ruimte nodig heeft om het niveau te temperen. 4dB overhead klinkt heel logisch.

Dus ben ik de TinySA Ultra gaan pakken om de versterker-reeks te gaan doormeten. Deze bestond uit 2x OM345 en een OM360L final. Ik verwachtte overigens niet dat de final er uit lag, want die doet maar liefst 23dB gain en zoveel kwamen we niet tekort. Meten maar! DC-Block aan de TinySA Ultra (belangrijk, de ingang kan maar 5V DC hebben!). Deze meting hoefde niet heel nauwkeurig te zijn, als ik maar kon zien of een module versterking gaf. Een scopeprobe op standje 100x, aangesloten op de TinySA Ultra deed het prima voor mijn hobbymatige doel ;)

Bekijk dit verschil maar eens:

En ja hoor, daar kwam al gauw een verdachte OM345 naar voren!

Deze module kon ik gelukkig nu met nieuwe tips vrij eenvoudig repareren. Jaren geleden werden gebruikers weleens wanhopig van deze modules en waren ze enorm schaars geworden op de markt. Er werden vervangers ontworpen met MMIC’s en ik had ook al eens een ERA3 gebruikt in de frequentieteller van deze 2955.

Gelukkig hoeft dat niet, als de transistor op dit module nog in orde is (en dat is bijna altijd zo). Je kan eenvoudig een 4k7 weerstand over de ingang naar de uitgang zetten, maar dat vond ik minder charmant dan de oplossing van een 3k9 weerstandje over een kaalgeschraapte C. EA4EOZ heeft allerlei informatie verzameld voor als jij ook een defecte OM345 hebt.

Zo, die kan weer eventjes mee. Tip: check alle Marconi 2955 artikelen op mijn site door “Marconi 2955” in het zoekvenster in te vullen.

Hier nog wat handige documentatie voor je archief:

Marconi 2955 docs

1 bestand(en) 34.93 MB

Downloaden

Op de bekende Chinese webshops zijn hele goedkope en compacte draagbare oscilloscoopjes te koop. Ze hebben een klein LCD scherm en een beperkt frequentiebereik. Toch zijn ze ideaal om eenvoudige laagfrequent metingen te doen, zoals bijvoorbeeld van een motorsturing, de output van een seriele poort, een schakeling voor een Arduino, etc.

Ik heb in 2017 een model gekocht van merk JYE Tech. Het typenummer is DSO Shell DSO-150. De afmetingen zijn ca. 75x102x21mm. Mogelijk is dit model inmiddels vervangen voor een nieuwer model zodra je dit artikel leest.

Normaal gesproken sluit je een voeding aan om het apparaatje te kunnen gebruiken. Maar juist zo’n compact scoopje is ideaal om mee te kunnen nemen naar plekken waar geen stroomvoorziening voor handen is. Een accuoplossing is dan nodig. David PE1MUD heeft mij getipt om een LiPo cel te kopen, in combinatie met een USB boost converter met Single Cell chargemanager IC. De accu is hiermee ook beveiligd tegen onder- en overladen. David had componenten gevonden die precies in de behuizing ingebouwd konden worden. Ik heb die van mij ook omgebouwd (in 2017).

De boost converter/chargemanager heeft een Micro USB ingang van 5V. De uitgangsspanning van de boost converter is 9V, wat goed overeenkomt met de opgegeven werkspanning van de oscilloscoop.

Om het passend te krijgen, moest ik wel een klein beetje van de converter PCB afvijlen. En er moesten pinnen op de PCB van de scoop ingekort worden. Onderin dit artikel zal ik een fotoalbum plaatsen van de binnenzijde van deze DSO-150, waar dan ook deze ombouw in te zien is.

David had ook een nieuw kunststof paneeltje ontworpen, waar dan nu een micro USB aansluiting in zat, in plaats van de voedingsstekker. Dit paneeltje hebben we zelf op de 3D printer geprint.

De boostconverter blijft wel aanstaan op het moment dat de oscilloscoop uitgeschakeld is. Er blijft dus een kleine standby stroom lopen. Toch duurt het een paar maanden (drie gok ik), voordat de accu op deze manier helemaal zou worden ontladen. Zodra de oscilloscoop ingeschakeld wordt, dan is de accu natuurlijk veel sneller leeg. Ik denk na enkele uren. Het opladen gaat echter redelijk snel en tijdens het opladen is de oscilloscoop ook gewoon bruikbaar. Dus met een stopcontact of powerbank in de buurt, hoef je niet te wachten.

Een frequentieteller (counter) is een erg handig meetinstrument om bijvoorbeeld zenders of oscillatoren op de juiste frequentie te zetten. Het is daarbij belangrijk dat de frequentieteller nauwkeurig kan meten.

Goede frequentietellers hebben een temperatuurgestabiliseerde referentie oscillator (OCXO), of hebben op z’n minst een ingang daarvoor. Een kwaliteitscounter heeft ook betere ingangsversterker(s) en limiter(s), zodat de meter niet rare dingen gaat meten bij een bepaald level. Ook zie je vaak mogelijkheden zoals periodetijdsmeting, verschilmetingen (twee ingangen) en realtime wiskundige formuleberekening, wat een frequentieteller behoorlijk uitgebreid kan maken.

Los van de bovengenoemde specificaties is het frequentiebereik ook niet onbelangrijk. Veel frequentietellers zijn daarin beperkt tot de VHF band en als je geluk hebt misschien nog net een stukje UHF band tot bijvoorbeeld 1GHz. Dat zijn dan al behoorlijk kostbare apparaten. Frequentietellers die nog in de microgolfbanden kunnen tellen zijn bijna een hele afzonderlijke divisie met andere prijskaartjes ook.

En toch is het mogelijk om het frequentiebereik van een frequentieteller uit te breiden. Met een prescaler (frequentiedeler voor counters) was het in elk geval al mogelijk om een HF frequentieteller te upgraden naar VHF of zelfs UHF. Bekende prescalers werden veel gebruikt in de televisietuners van toen. Microgolf prescalers waren er nog niet echt, of ze waren uiterst zeldzaam. Als je dus vroeger in de microgolfbanden wilde meten, had je wellicht een frequentieomzetting nodig door middel van een middenfrequent met een kostbare mixer en local oscillator.

Als sinds een tijdje zijn er bijzonder betaalbare deler-IC’s op de markt die tot ver in de microgolfbanden kunnen delen. Zo is de HMC363 van Analog Devices een 8 deler die tot maar liefst 12,5 GHz kan delen! Deze is te koop voor ca. 15 euro op Ebay etc. De uitgangsfrequentie is dan allang niet meer zo hoog en kan met wat snel TTL spul verder omlaag gebracht worden indien gewenst.

De HMC363 is een GaAs HBT MMIC met ingebouwde deler. Het ingangsbereik is redelijk ruim, maar is wel iets wat je in de gaten moet houden om beschadiging te voorkomen (absolute max +13dBm en boven 8GHz is aan te raden om niet heel veel boven de 0dBm te gaan zitten). Dit is in de datasheet goed af te lezen voor de frequentie waarop je wil meten.

HMC363 datasheet

1 bestand(en) 305.76 KB

Downloaden

Van een collega zendamateur had ik een prescaler printplaatje gekregen zoals hieronder afgebeeld. Dit is door de TTL-IC’s een 512 en 16384 deler. Als er bijvoorbeeld een 10 GHz signaal aan de ingang aangeboden wordt, dan komt er 19,53125 MHz uit de 512 deler. Dat kan een HF counter ook al meten!

Maar het is natuurlijk heel lastig om het deeltal weer terug te rekenen. In dit geval lees je 19,53125 MHz af op het display. Als dat steeds op een rekenmachine vermenigvuldigd moet worden met 512, dan wordt het meten er niet comfortabeler en sneller op.

Veel frequentietellers kunnen realtime de meting omrekenen met een wiskundige formule. De weergave in het display is dan niet meer gelijk met de meting. In het voorbeeld hierboven zou het ideaal wezen als de frequentieteller in plaats van 19,53125 MHz het omgerekende 10 GHz zou weergeven op het display.

Ik heb zelf de Racal Dana type 1992 “universal counter”, zoals op de bovenstaande foto te zien was. Deze heeft een frequentiebereik van DC tot 1300MHz door middel van twee ingangen met allebei een verschillend bereik. Ik zal hieronder een voorbeeld geven hoe deze Racal frequentieteller geconfigureerd kan worden om een deeltal van 512 terug te vermenigvuldigen. Ik zal ook de /16384 uitgang proberen te gebruiken en zal daar een probleem laten zien van een afrondingsfout waarmee je dan te maken krijgt.

Bij de Racal moet de formule wel anders toegepast worden. Deze frequentieteller kan namelijk alleen maar aftrekken en delen. En wij moeten vermenigvuldigen! Hoe moet dat?

Simpel; met delen kan je ook vermenigvuldigen. Deel maar eens door 1/2 (delen door een half dus), dan doe je het zelfde als vermenigvuldigen met 2!

Vermenigvuldigen met 512 doen we dus door te delen met 1 / 512.

1 / 512 = 19,53125 x 10 -3

Dat getal hoef ik maar in de Racal counter in te voeren en de formule te activeren en meteen zie ik de echte frequentie in het display. Hoe dat precies gedaan moet worden, staat te lezen in de onderstaande handleiding voor het gebruik van een deler op een Racal Dana 1992 frequentieteller.

Counter prescaler 12.5 GHz configureren voor Racal 1992 counter

1 bestand(en) 589.50 KB

Downloaden

Zodoende kan bijvoorbeeld een frequentieteller nauwkeuriger tellen en een spectrum analyzer vaster op frequentie staan. Er zijn nog meer voordelen te behalen, maar daar gaat dit artikel verder niet over.

Zo’n 10MHz referentie frequentie standaard kan je maken met bijvoorbeeld een kristaloven (OCXO), een GPS gelockte generator, of een rubidium oscillator. Als je dit stabiele en nauwkeurige 10MHz signaal dan wil toedienen aan meerdere meetapparaten, dan zul je het signaal moeten verdelen. Het is geen goed idee om dat met simpele splitters of T-stukjes te doen. Het is beter om een distributieversterker te maken, waarbij één ingang actief wordt gedeeld naar 5 uitgangen. De impedanties blijven dan 50 Ω en de niveaus blijven in tact.

Overigens; een video-distributieversterker is 75 Ω en is niet perse gemaakt om optimaal te werken op 10MHz. Hoewel een dergelijke distributieversterker de moeite waard van het proberen is, moet je echter ook niet teleurgesteld zijn als de signaalniveaus onvoldoende in tact blijven. Dit is gewoonweg minder geschikt.

Timo PE1FOD heeft een schakeling ontworpen die keurig 50 Ω is en perfect het 10MHz signaal verdeeld en op niveau houdt. Standaarden op een lagere frequentie werken overigens ook prima. Timo heeft ook aandacht gegeven aan de isolatie, return-loss en doorlaatcurve. Dat is onder andere de reden dat de 2N3906 is gebruikt in het schema.

Het schema staat op de pagina van Timo: PE1FOD’s projecten (zoek op “10MHz distributieversterker”). Daarin staan ook wat curves etc.

Dit is de doorlaatcurve zoals ik die bij mij heb gemeten tijdens het testen, waarbij iedere horizontale divisie 20 MHz is:

Ik ga verder met een fotoverslag van het bouwen van mijn exemplaar.

Plaatboren zijn gekocht bij Conrad

For capturing, I use the UTV007 Easycap. See my Article about that here. The software I use, was Virtualdub.

When I use Virtualdub’s capture mode, I can see a very decent picture after I did some tricks. Maybe this will work for you too. This is what I did:

In the capture mode of Virtualdub, you have to choose in menu “Devices” the device “OEM Device”, as this is how the EasyCap with UTV007 chipset presents itself. In menu “Video”, the following settings were necessary for me to get some picture on my computer:

– Video Source: Composite

– Capture Filter: NTSC_M (or M_J)

– Choose Preview mode, not Overlay (type “P”). Preview acceleration is optional if you want to use the filter chain. I choose Progressive Both Fields most of the times. In this mode, you can take screen-shots to the clipboard with ALT-Printscrn.

– Video Levels: Everything in the middle at 128, except for saturation (0) if you see color distortion. Maybe you want to tune the other sliders for some more contrast etc.

This is what I got:

Pretty good, isn’t it? The bottom is a bit ugly. Maybe you want to use Cropping under menu video to crop out that part. Noise reduction under menu Video can delete some of the noise, if you still experience distortion.

When you have a working situation, you can choose Device -> device settings to save current display mode as default.

What are your experiences?

De Microtel SG-811 is een “swept signal generator” uit eind jaren 70 met een bereik van 10MHz tot 18 GHz (<2GHz is een optie). Het apparaat kan ook als signaalgenerator dienen. Dit is echter niet geschikt voor metingen aan smalband ontvangers, want de signaalgenerator is vrijlopend en de draaggolf heeft redelijk wat residual FM. Primair is het dus een sweeper met een groot frequentiebereik. Er zitten vier YIG oscillatoren in om het hele bereik van 2 tot 18 GHz te kunnen maken. Onder de 2GHz wordt gegenereerd door een LO van 2,3 GHz te mixen met de eerste YIG oscillator. Het uitgangsniveau wordt automatisch geleveld, om het uitgangsniveau tijdens de sweep tot in zekere mate recht te houden. Dit levelen gebeurt met twee detectors (0,01-2GHz en 2-18GHz) die via een elektronische regeling een pindiode switch/leveler sturen. Deze pindiode switch/leveler schakelt ook tussen de uitgangen van de vier YIG oscillatoren voor de banden. Er zitten ook nog twee auto tracking YIG filters in (ook weer voor 0,01-2GHz en 2-18GHz).

Een apparaat van 35 jaar oud met zoveel analoge regel elektronica en relais kan eenvoudig defecten gaan vertonen. En dat was dan ook zo. Laten we maar eens beginnen:

Ik heb het apparaat al enkele jaren, maar nooit was de leveling echt goed geweest. Ik had dat steeds van mij afgeschoven, want op kleine bandselecties was dat geen probleem. Ineens kwam er een reden bij om het apparaat toch maar eens onder handen te nemen. Ineens deed namelijk de sweepfunctie het ook niet meer goed. Soms sweepte hij wel even, maar dan kon het zo weer dagenlang ophouden. Er was geen patroon in te ontdekken. Ook geen temperatuureffect. Ga dan maar eens fouten zoeken… Het lastige was ook nog eens dat alle elektronica op insteekprinten zit. Een extender had ik helaas niet, dus ik kon helemaal niet makkelijk meten aan de testpunten.

Dus steeds de print weer verwijderen, draadjes solderen aan wat punten en meten maar. Gelukkig was een uitgebreide service manual met schema’s en beschrijvingen beschikbaar. Maar ondanks dat was de fout was heel lastig te vinden. Een in-circuit test van de componenten wees ook nog niet direct een fout aan. De spanningen waren ook in orde en zodra de schakeling stopte met werken, waren ook alle rustspanningen nog in orde. De schakeling stond gewoon te wachten leek het wel. Ik dacht dat het misschien zou kunnen komen door verlopen weerstanden. Want dat waren wel wat verouderde typen koolweerstanden, die soms wel meer dan 10% hoger waren dan de opgegeven waarde. Uit voorzorg deze allemaal vervangen (de calibratie was toch al niet goed) voor nieuwe weerstanden, maar dat loste het probleem ook niet op.

Met de metingen kwam ik uit bij een setje FET’s en wat simpele 2N3904 en 2N3906 transistoren. Maar in-circuit leken die niet defect. De FET’s waren moeilijk verkrijgbaar, dus uit voorzichtigheid ben ik begonnen met de transistoren. Ik had kort geleden al eens een setje van beide typen aangeschaft. Dus toch maar eens proberen enkele te vervangen. Daar waar het ongeveer mis ging. En werken! De fout was opgelost. Een transistor kan dus blijkbaar ook “een beetje” kapot wezen.

Een raar fenomeen vond ik dat. Voor wat betreft de metalen transistoren wees David PE1MUD mij op een effect wat “tin whisker” heet. Een soort kristalvorming over de jaren heen op vertinde oppervlakten. Deze kristalvorming kunnen vervelende defecten veroorzaken zodra de dan ontstane metalen staafjes voor kortsluitingen gaan zorgen. De 2N3904/2N3906 transistoren zaten echter in een plastic behuizing. Maar ook dan kan tin whiskering voorkomen op bijvoorbeeld de pootjes. In uitzonderlijke gevallen zou het zelfs in de plastic behuizing kunnen groeien. Ik kon dat op mijn exemplaren niet ontdekken en ik kon ook niet in de plastic huisjes kijken, dus de oorzaak zal mij nooit helemaal duidelijk worden. Belangrijker was echter, dat de sweepfunctie het weer deed! De vervangen weerstanden kon ik ook als revisatie zien. Ik heb dat gelijk ook maar even in de markergenerator gedaan.

Tijdens de reparatieperiode was Murphy nog niet helemaal blij en vond het blijkbaar tijd om nog wat stuk te laten gaan. Ik merkte ineens een flinke pieptoon uit één van de relaisspoelen. Blijkbaar stond er soms wat te oscilleren. Ik heb al veel dingen gedaan om dat proberen te verhelpen en je zou denken dat dit niet zo moeilijk moet zijn. Maar het schijnt toch nog niet helemaal over te zijn. Naast de relaiscontacten zit er ook een omschakelcontact in. Op die manier kan spoel 2 alleen bekrachtigd worden als spoel 1 juist niet bekrachtigd is. Maar zodra het contact naar de spoel dus verbroken is, is de impedantie zeer hoogohmig en dan kan de oscillatie plaatsvinden. Ik heb al geprobeerd om de contacten te dempen met capaciteit, de impedantie te verlagen met wat weerstand en nog wel meer. Mogelijk is het wisselcontact wat vuil geworden, want de oscillatie komt alleen voor op het moment dat de omschakeling plaatsvindt. Dat contact is lastig schoon te maken. Wel heb ik voor de test geprobeerd om de spoelactivatie wat te vertragen. Maar dat mocht niet baten. Op dit moment is het zo, dat het apparaat enkele uren aan moet staan om warm genoeg te zijn om oscillatie te doen veroorzaken.

Tijdens het zoeken naar de oscillatieverschijnselen viel ineens het uitgangsvermogen weg boven 3GHz. Ik was wat aan het prikken geweest met condensatortjes en ik ben me er van bewust, dat de condensatoren altijd ontladen moeten worden alvorens je ze weer op een ander punt prikt. De lading zou anders gevoelige onderdelen defect kunnen maken (is me al eens gebeurd met een ERA-5). Dus dat deed ik ook zorgvuldig. Maar toch werd het me wel even warm om mijn hoofd. Ik zou toch niet per ongeluk de Pin-switch/leveler hebben gesloopt? Door lekkage van de oscillatie was namelijk het oscillatiepatroon ook meetbaar op de pinswitch driver. Ik heb een heel kort moment het vermoeden gehad dat de oscillatie hier vandaan kwam. Was de pin switch dan overleden? Dat is namelijk zo’n speciaal onderdeel in deze generator, dat het in dat geval denk ik toch wel het einde zou betekenen van het apparaat. Of in elk geval zou ik het apparaat in dat geval voor langere tijd achter het schot kunnen gaan zetten, want een viervoudige pin-switch/leveler tot 18GHz maak je ook niet even makkelijk zelf. Dus het blokschema erbij gepakt en gekeken hoe alles loopt. De YIG oscillatoren lopen via isolators direct naar de Pin-switch/leveler. Dus heb ik eerst maar eens gekeken wat er uit deze switch komt, door daar direct de Boonton powermeter aan te hangen. En zowaar, op alle banden kwam er keurig het volle level uit! Pfieuwww…. Dat was een grote opluchting. Dat ik trouwens niet twijfelde aan de YIG oscillatoren, kwam omdat drie banden het niet goed meer deden. Drie YIG’s in één keer stuk is niet erg waarschijnlijk. Een YIG is bovendien robuust.

Het signaal achter de pin-switch/leveler gaat vervolgens naar een transferrelais om een circuit bij te schakelen voor de 0,01-2GHz optie. Het signaal wordt dan omgeleid naar onderdelen zoals een mixer, filters, local oscillator, een eigen detector etc. om deze frequentieband te converteren uit de eerste YIG oscillator. In uitgeschakelde toestand (2-18GHz) zou dit transferrelais dit extra circuit moeten passeren. En dat gebeurde niet. Het hele signaal bleef hier langs gaan. Daarom zag ik ook het signaal geleidelijk aan afnemen boven 3GHz. Daar zorgde het 2GHz low-pass filter wel voor. Nu moest ik uitzoeken of het transferrelais stuk was, of de relaissturing. Er was in elk geval geen spanning meetbaar op de relaisspoel. Was er soms een kortsluiting, of was de sturing echt kapot? Of was de relaissturing kapot gegaan door een kortsluiting. Dus relais losgekoppeld van de sturing en de spoelen eens meten. Eén spoel meette een typische Ohmse weerstand, maar de andere spoel was heel hoogohmig. Aha! Spoel stuk… toch?! Maar… waarom was er dan geen spanning op de spoel? Dus dan de relais maar eens op de voeding. Het hoogohmige contact deed niets omhalen, zoals natuurlijk verwacht. Het andere contact klikte wel keurig. Voeding los en weer eens meten aan de spoelen. Nu was het precies andersom! De andere spoel was hoogohmig en nu kon ik met de voeding de andere spoel omhalen. Blijkbaar is dit een type relais, die met behulp van een schakelaartje voorkomt dat beide spoelen tegelijkertijd kunnen worden geactiveerd. Maar ook hier was ik opgelucht; geen kostbaar relais kapot en ook daar zou de zoektocht lastig van worden. De relaissturing dan maar nakijken…

Dit was precies dezelfde relaissturing als waar de oscillatie in plaatsgevonden had, zoals ik eerder beschreven had. Hoe konden deze transistoren ineens stuk gegaan zijn? Want dat was gelijk wel duidelijk; één van de twee metalen PNP transistoren meette een kortsluiting tussen twee pootjes. De andere meette wel goed. De defecte vervangen voor iets anders, maar nog steeds niet werken! Die andere was toch goed? De NPN stuurtransistoren (2N3904) waren ook in orde en die had ik voor de zekerheid toch ook al vervangen (uit betrouwbaarheid, dezelfde als die de sweep generator plaagde). Nogmaals de andere metalen PNP transistor gemeten en nu wel een kortsluiting! Eerder beschreef ik al het Tin Whisker effect. Het is bijna met zekerheid te stellen dat dit effect heeft plaatsgevonden in deze transistoren en dat het bewegen van de printplaat ervoor gezorgd heeft, dat een Tin Whisker kristal is gaan bewegen en een sluiting heeft gemaakt. Murphy was dus echt onvermoeibaar! Uit betrouwbaarheid heb ik ook alle andere relaissturingen maar gereviseerd. Voor de metalen PNP schakeltransistoren heb ik nu plastic BC327’s gebruikt (op aanraden van David) en de 2N3904 NPN transistoren heb ik vervangen voor nieuwe. Alles deed het daarna weer goed. Opluchting nummer…. ? Ik ben de tel kwijt :)

Ik wilde een nieuwe calibratie gaan doen. Het servicemanual is redelijk duidelijk en met mijn Boonton RF powermeter kon ik de levels goed afregelen. Het ging simpel; RF meter op voorkant afstellen met de RF output potmeter op 0dBm. Vervolgens meten met de powermeter en het uitgangsniveau met een potmeter afregelen op 0dBm. Op dat moment staat de eigen RF meter en het werkelijke uitgangsniveau gelijk. Dat moest je voor alle 5 banden doen. De servicemanual was echter vergeten te vermelden (stomme Murphy alweer) dat je het niveau van twee banden (4-8GHz en 8-12 GHz) ook moet afregelen en welke potmeter daar dan bij hoorde. Ik zag de afwijking natuurlijk wel op de powermeter. Het was maar ca. 2dB, maar ik stoorde me er toch aan. Toen ik het schema eens goed bekeek, zag ik twee potmeters precies voor deze banden. Dus ook maar gelijk even afgeregeld. Wat stond alles nu weer mooi recht!

Alleen de eigen interne RF level meter (analoge VU meter) bleef maar afwijken qua lineariteit. Zodra ik zeg maar de 0dBm aanduiding goed had gezet, week de meter weer af op bijvoorbeeld +10dBm en visa versa. Tussen de detector en de RF level meter zit een “meter amplifier”. Een opampje. De servicemanual was echter niet zo duidelijk over het feit, dat de balans tussen het begin van de meter en het einde van de meter kon worden ingesteld met twee afregelpunten. Punt 1 en 2 stonden in compleet verschillende paragrafen en daar kwam ik pas later achter (had ik Murphy al eens genoemd?). Ik had zelfs al een poging ondernomen om de versterking van de opamp te verlagen. Dat hielp wel iets, maar al snel kwam je dan weer spanning tekort om de VU meter voldoende te doen uitslaan. Helemaal perfect balanceren was eigenlijk niet te doen op deze manier. Maar ik kon wel een nieuw effect waarderen; de meter kon ook een iets groter bereik weergeven. Normaal gesproken loopt de aanduiding van ca. -5dBm tot +15dBm. Ik kon met een nieuwe meter achtergrond natuurlijk ook mijn eigen aanduiding maken. En dat heb ik dan ook gedaan. Deze liep van -10dBm tot +13dBm en de 0dBm weergave zou dan precies in het midden van de meter komen te liggen:

Intussen had ik ook de andere paragraaf gelezen en was het des te makkelijker om mijn  zelfgemaakte meterschaal goed af te regelen. Een mooie verbetering vond ik zelf! Overigens is het wel geprint op een sticker van papier. Ik maak me wel wat zorgen om de vergeling de komende tijd, maar dat gaan we wel even zien. Het is redelijk eenvoudig te vervangen. Op onderstaande foto ben ik nog aan het aftekenen:

Overigens zijn ook zaken afgeregeld met betrekking tot de interne LF generator en modulatiegenerator.

De sweep generator is nu weer beter dan hij in jaren is geweest. Het was een stapeling van problemen en dit was dan ook geen 5 minuten klusje. Maar leerzaam was het weer wel. Wat een mooi apparaat is dit zeg! Ik werd ook vaak wel geplaagd door stommigheden. De aanhouder wint! Helemaal klaar ben ik echter nog niet, maar dat komt een andere keer wel weer. De volgende problemen moet ik namelijk nog een keer bekijken:

• De markergenerator lijkt het niet te doen. De sweeptrace zou na inschakelen moeten worden gemodificeerd en dat zie ik niet terug op de oscilloscoop.
• Een oscillerende transferrelaissturing is er nog steeds als het apparaat warm is.

Hieronder mijn oude artikel uit 2015, omdat het voor de frequentieteller ook een prima (maar veel omslachtigere) oplossing was. In de andere circuits zou ik dit niet adviseren i.v.m. parameters van de gebruikte MMIC.

Artikel uit 2015:

Dit is een oude bekende voor veel mensen. Dit is de Marconi 2955 radio communications test set. Dit model en de opvolgers is door technici gebruikt om analoge zendontvangers mee af te regelen. In de professionele sector werden ze bijvoorbeeld gebruikt als hulpmiddel bij het afregelen van mobilofoons en soortgelijke apparatuur. Bij zendamateurs zijn ze nu populair als meetzender om ontvangers af te regelen (gevoeligheid, vervorming en SINAD) en als tester van de zenders (vermogen modulatie en frequentie).

De 2955 begint al wat ouder te worden. Vooral mijn model, want dit is de eerste uit de serie. Later zijn er nog iets verbeterde versies uitgebracht, te herkennen aan een letter toegevoegd aan het typenummer. Eén van de meest voorkomende problemen met deze apparaten is, dat de veelgebruikte hybride versterkermodules na jaren van trouwe dienst ineens defect raken. Dat blijkt te komen door temperatuurschommelingen waarbij het keramische materiaal waar de modules van zijn gemaakt kan gaan barsten.

In mijn model zitten 4 stuks OM345 (Philips), waarvan er in een eerder stadium al twee waren vervangen. Deze twee vervangen exemplaren heeft de reparateur heel slim in een voetje geplaatst, zodat dit voetje de stress op het keramische materiaal wat kan opvangen in geval van opwarming. De andere twee modules zaten in het frequentieteller gedeelte. Dat gedeelte wordt wat minder warm en ze waren waarschijnlijk om die reden dan ook nog niet eerder stuk gegaan. Maar nu na bijna ca. 25 jaar was het dan ook tijd voor één van deze twee jongens.

Bij het testen van een portofoon merkte ik namelijk dat de frequentieteller het nauwelijks meer deed. Heel even in het begin kwam er wel wat op de teller, maar zodra de testset een relais overhaalde was dat gebeurd. Dat relais bleek achteraf een verzwakker te zijn aan de ingang van de frequentieteller, om oversturing van de versterkermodules te voorkomen. Bij geen signaal staat deze verzwakker uitgeschakelt, zodat de testset kan worden gebruikt bij kleinere signaaltjes.

Dus toen ik toch ca. 5W aan signaal ging aanbieden, kwam er heel even (nog zonder geactiveerde verzwakker) net genoeg signaal door de defecte module heen om even een frequentie weer te geven. Dat duurde maar een seconde, tot de verzwakker zich activeerde.

De selftest gaf overigens ook een fout aan. Dit is een vrij generieke code, maar mijn vermoeden met betrekking tot de frequentieteller zou wel deze foutcode kunnen veroorzaken.

Open dus maar! Direct de frequentieteller opgezocht (aan de onderzijde direct achter de CRT). Toen maar eens een lage frequentie aangeboden en gemeten op de print. Dat kan dan met een oscilloscoop bijvoorbeeld. Eerst maar even het schema:

Bij de ingang was veel signaal aanwezig, zoals verwacht. Gelukkig maar, want dan hoefde ik me alleen nog maar te richten op deze frequentieteller module. Het signaal kwam immers goed aan bij de teller, maar de teller deed er niets mee.

Na de verzwakker was ook nog signaal. Dit was ook keurig in ongeveer de juiste mate verzwakt, zoals je mag verwachten. Dit zwakkere signaaltje zou dan weer in twee OM345’s in serie worden versterkt met 16dB. Al direct na het eerste module was er vrijwel niets meer te meten. Bingo! Toen eens het eerste module overbrugd om te zien of het tweede module nog wel versterkt. Dat was zo. De frequentieteller had nu zelfs genoeg signaal om weer te gaan tellen! Overbruggen van het eerste module was overigens geen definitieve optie, want dan houd je nog maar 8dB versterking over en dat is niet genoeg om het hele bereik te kunnen halen wat de Marconi aan signaalsterktes kan meten.

Ik probeerde een oplossing te zoeken. De OM345 is niet meer te koop. Op Ebay en op een website waren wel vervangende modules te vinden. De prijs was vrij hoog (ca. €18,- per stuk plus verzendkosten). Maar als ik één module zou vervangen, hoe lang zou dan de tweede module mee gaan? Dus dan maar twee vervangende modules plaatsen? Een dure grap en als ik zo die vervangende modules op diverse sites zag, leek het me ook wel iets wat ik zelf kon maken. Er was gewoon een MMIC-tje geplaatst op een klein printje met daarbij nog wat bias weerstandjes. Ik had nog wel een paar nieuwe ERA-3 en een paar ERA-5 liggen. Deze dekken zeker wel het frequentiebereik van de Marconi 2955 (tot 1000MHz).

De ERA-3 leek de beste kandidaat: deze is erg vlak tussen DC en 1000MHz en de versterking is met ca. 23dB genoeg om in één keer beide OM345 modulen te vervangen. De output is met 12dBm ook niet zo hoog als de ERA-5 zou kunnen leveren, terwijl de gain wel iets beter is als de ERA-5. Maar ik heb maar 16dB gain nodig, dus dat was niet zo’n grote issue. Maar de opgegeven 23dB gain zou ook echt niet gehaald kunnen worden op een zelfgemaakt printje uit koperplaat. Maar goed, welke ook de beste keuze zou zijn geweest, de ERA-3 is het geworden.

Om de versterking iets te temperen, heb ik de bias weerstanden iets hoger gekozen dan de datasheet voorschreef voor 12V. 560 en 680 Ohm parallel om precies te zijn. Dat maakt samen 307 Ohm, terwijl 251 Ohm voorgeschreven was. Dus gewoon een beetje minder. De vermogensdissipatie (omzetten van vermogen naar warmte) is wel wat ongelijk verdeeld over beide weerstandjes, maar dat verschil is minimaal. Twee van 680 Ohm zou weer te hoog wezen en twee van 560 Ohm weer te laag. Dan maar zo. De verdeling van vermogensdissipatie is overigens wel een goede zaak, gezien een enkele weerstand anders weer veel te warm zou kunnen worden. Dus gebruik bij voorkeur twee weerstanden parallel als je SMD weerstandjes gebruikt.

Verder heb ik uit een koperplaatje wat sporen uitgesneden en heb ik een RFC (RF Choke) uitgezocht voor in de voedingslijn, die ik nog had liggen in mijn junkbox. De datasheet gaf aan dat dit optioneel was, maar ik wilde ook weer geen RF op de voedingslijn van de Marconi krijgen. Ik heb gekozen voor een redelijk grote inductie voor de RFC, omdat ook de RF van lage frequenties nog redelijk goed ontkoppeld moesten worden van de voeding. Deze van mij zat rond de 250µH, maar dat komt niet zo precies. De RFC moet overigens wel de stroom kunnen leveren aan de ERA-3, dus deze moet niet te dun koperdraad hebben.

Verder heb ik nog een diode in sper aangebracht op de voedingslijn, mocht er per ongeluk een negatieve spike op de voedingsspanning komen te staan. Daar zit ook weer een elko overheen (waarde niet zo kritisch) en een 100nF keramisch C-tje. In mijn model merk ik namelijk wel wat vervuiling op de 12V lijn, vooral als het dikke relais staat te schakelen van de ingangsverzakker vóór de dummyload. De twee condensatoren schonen bovendien de restjes RF nog op die eventueel door de RFC heen komen. DC ontkoppeling aan de in- en uitgang hoefde ik niet op mijn printje uit te voeren, want dat zat al op de Marconi printplaat (PCB).

De oude OM345 modulen heb ik met een 845D+ SMD rework station (Ebay ca. €60,-) verwijderd, door met hete lucht de soldeereilanden aan de onderkant van de PCB te verhitten. Dat was spannend, want niet alle PCB’s kunnen even goed tegen hitte. Langzaam de warmte opgevoerd tot ca. 400 graden Celcius en na een tijdje kwamen de modulen los. De PCB kon na afkoelen weer teruggeplaatst worden, want de coax kabeltjes van het nieuwe printje konden later gewoon aan de bovenzijde op de soldeereilandjes gesoldeerd worden. Zodoende had ik de mogelijkheid om de ERA-3 schakeling te testen en te tweaken.

Dus de eerste test was spannend. Maar het werkte in één keer goed! De frequentieteller ging vaak al tellen met signaaltjes vanaf -20dBm. Maar het maximum toelaatbare voor mijn uitvoering van de 2955 is bijna +49dBm (75 Watt) en dat ging ook goed. Geen rookwolken en geen rare effecten! Wel zie je wat compressie en vervorming, vooral als de ingangverzwakker nog niet in werking is getreden vlak na het inschakelen van een sterk signaal. Maar dat maakt voor een frequentieteller niets uit. Al staat er een blokgolf, dan nog telt hij goed. De oversturing van de ingangsversterker is overigens niet zo extreem, dat ik mij zorgen maak over de MMIC. Wat ik kon meten waren geen zorgwekkende niveaus. Overigens was het signaal al geclipt voor het bij de versterkers aankwam. Ik vermoed dat dit apparaat het niveau begrenst met iets van een diode of iets dergelijks.

Krimpkous er omheen en vastgezet met hotglue. Niet de meest charmante methode, maar wel betrouwbaar.

Handige links:

• KO4BB Manuals en andere documentatie van de Marconi 2955 (en opvolgers)
• EB5AGV 2955 spare parts

Marconi 2955 docs

1 bestand(en) 34.93 MB

Downloaden

Gauw keek ik om en zag dat de waveform monitor nog wel gewoon werkte. De labvoeding die het testprintje moest voeden stond ook nog rustig in zijn veilige stand, niks stroombegrenzing. Direct de stroom uitgeschakeld en op dat moment werkte de waveform monitor nog steeds! Nee, niet met beeld, maar als rookmachine! Goedendag wat een stank!

Ik vond het wonderlijk dat er zoveel rook uit kon komen, terwijl hij nog wel gewoon beeld gaf op het moment dat ik omkeek (vlak voor het uitschakelen van de stroom). Dan kon het eigenlijk al niet de voeding wezen, iets wat je wel verwacht met een plof en veel rook. Je verwacht al snel een dikke condensator als je zo’n plof hoort. Iets van een elco en vooral die dikke in het voedingsgedeelte kunnen wat last krijgen van degradatie in de loop van jaren. Temperatuur is daar debet aan.

Maar als een elco ploft, dan komt er eerder een chemische lucht op je af. Iets wat je overigens ook niet wil inademen (eerst luchten!). De rook van deze plof had een papier-houtachtige geur en de rook was gewoon wit. Geen elco dus?

Gelijk apparaat geopend en daar kwam me nog even een rookwolk tegemoet! Die was in de behuizing blijven hangen. Raam open en maar op onderzoek uit…

Gelijk achterin begonnen, want daar zat de voeding. Dikke elco’s waren inderdaad niet bol gaan staan en er was ook geen diëlectricum gaan lekken. Verder kijken…  Oeps! Kijk deze eens bol staan:

Dit is een EMI (electromagnetic interference) supressor. In Jip en Janneke zou je het een soort filter kunnen noemen tegen elektromagnetische storing. Het is gewoon een robuuste condensator van 100nF, die tegen de hoge lichtnet spanning kan.

Volgens de datasheet heeft deze condensator allerlei brandwerende materialen en is hij een soort van zelfherstellend. Eeh, deze keer niet! Hij is gewikkeld met gemetalliseerd papier (ah, vandaar die geur!). Dit papier is ook geïmpregneerd in een brandvertragend of branddovend middel. En dat is in dit geval maar goed ook. Want anders was deze wel in de fik gevlogen. Nu heeft hij gewoon enorm staan smeulen en dat verklaart de grote hoeveelheid rook.

Op zoek naar een nieuwe:

Wie wat bewaard heeft wat.

De reparatie leek in de eerste instantie niet zo eenvoudig. De printplaat was niet goed toegankelijk, zonder het hele apparaat te moeten demonteren. Ik had daar niet zo veel zin in, dus ging ik kijken of ik er op een andere manier bij kon komen.

Door 4 schroeven los te draaien, waarmee een deel van de complete printplaat was vastgezet, kon ik vervolgens de print voorzichtig iets buigen. Op deze manier kon ik er precies bij met de soldeerbout. Ik had geluk dat het onderdeel op de rand gemonteerd was.

Na het verwijderen van de defecte C, werd mij duidelijk dat hij behoorlijk heeft staan braken op de print. Dat moest dus eerst schoongemaakt worden.

De defecte C in closeup:

Nieuwe C geplaatst (zelfde soort, niet zomaar een 100nF natuurlijk):

En blij is de Waveform monitor weer! Operatie geslaagd.

Dit is een artikel wat ontstaan is uit experimenten die ik samen met Chris PA3CRX heb gedaan met mixers en local oscillators (LO) en de printplaten waar deze op bevestigd zijn, om een soort downconverter te maken voor mijn 3.5GHz spectrum analyzer. Niet eens een erg nauwkeurige, maar gewoon iets om bijvoorbeeld een 6cm ATV signaaltje te kunnen bekijken.

De tekst komt uit mailwisselingen met Chris en er zit niet echt een goed verhaal in met uitleg. Omdat Chris dat allemaal wel wist. Het is best wel lastig om dat voor deze website wel te doen, maar het is wellicht duidelijk genoeg zo. In elk geval wilde ik het publiceren, want het leverde leuke resultaten op.

“Het leek mij vandaag weleens leuk om met die mixer te gaan spelen. Vandaag even met die MD154 en dan later nog een keer met die IAM81008. Het aansluiten is wat ingewikkelder vanwege zijn VCC op de RF poorten, maar dat zal vast goed gaan met een spoeltje, of niet?  Misschien kan ik nog eens een keertje bij jou kijken hoe je die aangesloten hebt.

Maar goed, nu was de MD154 aan de beurt. De 3GHz LO zat al aangesloten, dus dat was een kwestie van spoortjes loskoppelen en kabeltjes bevestigen. Ik heb dus nog helemaal ongefilterd gemeten, gewoon om te kijken of ik iets kon sweepen. Eerst even een foto laten zien van mijn print:

Linksboven zit de mixer, rechtsboven de twee Z-comm VCO-tjes en het onderliggende PLL circuit heb ik niet gebruikt. Ik zag dat de RF poort linksonder binnenkwam. Ik heb dat nog gecontroleerd met een datasheet van de MD154 (zie bijlage). De datasheet was wat onduidelijk, maar de pin configuration stond onderin als tekst op pagina 1.

Interessant vond ik de milspec prijs van deze MD-154 mixer: tussen $131 en $254 !!

Ik wilde de hairpin filter aan de RF ingang eerst eens meten (de linker op print). Aangezien aan de rechterkant plusminus 3 GHz uit komt, moest deze duidelijk wat lager in de frequentie liggen. Mixer losgekoppeld, T-verzwakker verwijderd en gemeten:

Mij is inmiddels uitgelegd gekregen, dat de rimpel op de doorlaat komt door kleine misaanpassingen. Dat komt door de manier van aansluiten. Bijvoorbeeld één millimeter aangestripte coaxkabel werkt al als een element op deze frequentie.

Hij was vrij breed en op 2 GHz zat zelfs nog een bultje. Smaller gesweept zag dit er zo uit:

Blijkbaar hebben ze een RF input gehad van plusminus 2 GHz over een bereik van maximaal 500MHz. Waarschijnlijk wat hoger nog dan 2,2 GHz, gezien de volgende constatering.

De IF poort uit de mixer zit aan de PLL. Gezien de MSA-0686 die achter de IF poort zat (met tussenkomst van een LC lowpass filter), kan dit niet veel hoger dan 800 MHz zijn geweest.

Ik vond dit een vreemde combi. Was er geen PLL te vinden die direct 2 GHz kon synthesizen? Misschien hebben ze wel een hele andere toepassing gehad. De LO gaat tenslotte ook nog naar buiten aan de rechter zijde.

Een experiment om te kunnen monitoren tot ca. 7 GHz
Met de onboard Z-comms kon ik een LO maken van ca 3,5 GHz. Wat krijg ik op de Spectrum analyzer te zien, als ik deze op de uitgang van de mixer aansluit en de ingang van de mixer ga sweepen van 3,5 tot 7 GHz?

Het hairpin filter kon ik niet gebruiken, dus dit experiment ging zonder filtering. Ik heb een connector bevestigd direct aan de RF ingang van de mixer en de IF uitgang.

De LO is dus ca. 3,5 GHz, het te ontvangen deel zit daar boven: 3,5 tot 7 GHz. Er is dus geen inversie. 0 op de spectrum analyzer uitlezing wordt 3,5 GHz. 3,5 GHz op de spectrum analyzer uitlezing wordt 7 GHz.

Voilà:

En dan met 2dB/div

Mijn sweeper had een bug bij aanvangen van de sweep. Negeer die rommel in het begin maar even.

Dus dit is nu een sweep van 3.0 tot 6,7 GHz (de LO stond voor het gemak op 3 GHz). Ik had het nulpunt eigenlijk even helemaal links moeten zetten, maar goed, het geeft een indruk.

Die dip in de eerste plot zit op 4 GHz. Daar gebeurde iets heel geks. Als ik de sweeper op 4 GHz zette, werd ook de hele ruisvloer heel ver opgetild. Het was alleen op dat punt, misschien ken je dat fenomeen.

Mij is later verteld dat daar een LO zit van de spectrum analyzer zelf en dat heeft niets met de mixer schakeling te maken.Dus op precies 4 GHz is er een vreemd effect.

In de plot is dit nu alleen nog te zien als een smal dipje. Van 3 tot 4Ghz is hij nog best goed. De conversion loss is nog niet heel nauwkeurig gemeten (kabelverliezen zijn niet gecompenseerd etc), maar je kan er vanuit gaan dat ik de sweeper op ca. 5 tot 10dBm output heeft gestaan. Ik betwijfel bovendien, dat die 35 jaar oude leveler nog steeds mooi recht is…

Prestaties mixer:
Ik denk dat ik met de kabels, connectoren, en alles nu zo’n 10dB conversion loss meet op iets boven de 3 GHz. Tussen 4 en 5 GHz zie ik dat sterk toenemen tot ca. 18dB loss. Tot 6 GHz is ie verder nog best vlak en ook ons ATV bandje daar. Op 6 GHz zie je in de tweede plot een spike, die eigenlijk de LO is op natuurlijk 3 GHz, die had beter op 3,5 GHz kunnen staan… Die stond ook constant prominent in beeld. Boven 6 GHz gaat het bergafwaarts.

Toen heb ik een 6cm paneel antennetje bevestigd op de RF in van de mixer. Ik zag gelijk al wat Wifi producten uit mijn router iets onder onze ATV band (sterke signalen uit de shack). Vervolgens de 6cm portable ATV zender gepakt en ingeschakeld zonder video aan ingang:

Dus dat was mijn eerste echte 6cm ontvangst op mijn spectrum analyzer! Hij is niet erg gevoelig zo en ook niet super recht, maar het is een begin.”

In de toekomst willen we meer mixers testen en ook of we bandfilters kunnen toepassen. Bijvoorbeeld in de vorm van geëtste printplaten, kleine C-tjes, etc.

MD-154 mixer datasheet

1 bestand(en) 45.16 KB

Downloaden